Vorige week was ik bij een fysiopraktijk op de koffie.
Hoe leuk, ze hadden van een cliënt de verjaardagskalender gekregen! De beelden vonden ze zo gaaf dat die kalender niet alleen een mooi plekje aan de muur kreeg, maar ook meteen een gesprek op gang bracht.
"We moeten eigenlijk eens wat meer met onze social media gaan doen."
Ik werd gebeld en niet veel later zaten we gezellig met elkaar aan tafel tijdens de koffie.
Al vrij snel had ik het hele team gespot. Enthousiast, veel ideeën, veel energie en vooral veel plannen die al ergens in hun hoofd rondzwierven. Een voorstelrondje van medewerkers, patiëntvragen beantwoorden, wat meer laten zien van de praktijk. Leuke ideeën genoeg.
Na mijn vraag hoeveel patiënten hen eigenlijk volgen op social media, werd het even stil.
"Geen idee."
Dus daar zijn we eerst eens ingedoken.
Al snel bleek dat er eigenlijk maar weinig patiënten tussen zaten. Vooral vrienden, familie, collega's en andere fysiotherapeuten.
Toen stelde ik mijn volgende vraag.
"Wat willen jullie eigenlijk bereiken met social media?"
Het werd weer stil, gevolgd door een beetje lachen.
"Ja, dat doet tegenwoordig toch iedereen? We moeten wel."
"Oh? Moeten jullie wel?"
Dat vind ik altijd een leuke vraag. Want als je niet weet waarom je iets doet, wordt het ook lastig om te bepalen of het werkt.
Ik veranderde van het ene op het andere moment van onderwerp... kan ik best goed.
"Jullie praktijk zit in een gezondheidscentrum. Hoe is het contact met de huisarts en de apotheek?"
"Nauwelijks eigenlijk."
Toen begon het voor mij interessant te worden.
Want ik zie social media niet als een los eilandje waarop je af en toe een bericht plaatst omdat dat nu eenmaal hoort. Ik kijk veel liever naar wat er in de wijk gebeurt en welke verbindingen er nog liggen.
Grappig toch? Na dit gesprek ben ik inmiddels bezig met een flyer die straks door de huisarts en de apotheek meegegeven kan worden aan patiënten voor wie meer bewegen een mooi zetje in de rug kan zijn.
Kijk, daar word ik enthousiast van. Niet omdat er dan weer een bericht op Instagram verschijnt, maar omdat er iets ontstaat.
Een samenwerking binnen de eerstelijnszorg. Iets waar patiënten uiteindelijk echt iets aan hebben.
Natuurlijk heb ik ook wat tips gegeven over social media en hoe je meer van de juiste mensen bereikt in plaats van alleen collega's en bekenden.
Daar gaan ze zelf mee aan de slag en social media bewaren we nog even voor een volgende keer.
Zo zie je maar: soms begint zichtbaarheid helemaal niet online.
Soms begint het gewoon aan een tafel met koffie, een verjaardagskalender en de vraag: waarom doen we dit eigenlijk?
